کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
خفته پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
خفته
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) xofte ۱. خوابیده.۲. درازکشیده.۳. [مجاز] ازکاربازمانده؛ باطل؛ متوقف.۴. [مجاز] غافل؛ بیخبر.۵. [قدیمی] خمیده.
-
واژههای مشابه
-
خفته وراسته
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) xofte'orāste طرحی از به کار بردن آجر در سقفهای ضربی یا آجرفرش زمین که آجرها بهترتیب عمود بر یکدیگر یعنی یک آجر خفته (افقی) و یک آجر راسته (عمودی) کار گذاشته شود.
-
جستوجو در متن
-
سایه خفت
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی] sāyexoft در سایه خفته؛ خفته و آرمیده در سایه.
-
تناوم
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی] tanāvom خود را خفته نمایاندن؛ خود را به خواب زدن.
-
غنوده
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) [قدیمی] qonude غنویده؛ خوابیده؛ خفته؛ آرمیده.
-
نایم
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی: نائم] nā'(y)em کسی که به خواب رفته؛ خوابیده؛ خفته.
-
جمام
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] [قدیمی] jamām انسان یا جانوری که پس از خستگی، خورده و خفته باشد.
-
خوابیده
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) xābide ۱. بهخوابرفته؛ خفته.۲. (قید) در حال خواب.
-
آرمیده
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹آرمده› 'āramide ۱. آرامگرفته؛ آسوده.۲. خفته.۳. [قدیمی] ساکن.۴. [قدیمی] آهسته.
-
بنگره
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [قدیمی] bangare آوازی که مادر هنگام خواباندن طفل خود میخواند: ◻︎ تو خفتهای خوش ای پسر و چرخ و روز و شب / همواره میکنند به بالینت بنگره (ناصرخسرو۱: ۴۳۰).
-
شلپوی
فرهنگ فارسی عمید
(اسم صوت) ‹شکپوی، شبپوی› [قدیمی] šalpuy صدای پا: ◻︎ توانگر به نزدیک زن خفته بود / که ناگاه شلپوی مردم شنود (ابوشکور: شاعران بیدیوان: ۱۰۰).
-
سطیح
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] [قدیمی] satih ۱. منبسط؛ پهنشده.۲. درازکشیده؛ ستانخفته.۳. آنکه به علت ضعف یا بیماری بهکندی از جا برخیزد.
-
کرنجو
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [قدیمی] karanju کابوس؛ بختک: ◻︎ ز ناگه بار پیری بر من افتاد / چو بر خفته فتد ناگه کرنجو (فرالاوی: شاعران بیدیوان: ۴۲).