کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
برآید پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجو در متن
-
گوهرزا
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹گهرزا› [قدیمی، مجاز] go[w]harzā آنچه از آن گوهر برآید.
-
غم خیز
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) [عربی. فارسی] [قدیمی] qamxiz جایی یا چیزی که از آن غم و اندوه برآید.
-
کام جو
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) kāmju آنکه در طلب آرزوی خود برآید؛ جویندۀ کام و مراد.
-
نجل
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی] [قدیمی] najl آب روان بر روی زمین؛ زهاب که از زمین یا از رودبار برآید.
-
گریغ
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) ‹گریز› [قدیمی] goriq فرار: ◻︎ کس از داد یزدان نیابد گریغ / اگر خود بپرّد برآید به میغ (فردوسی: ۱/۲۰۶).
-
چاره پرداز
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) [قدیمی] čārepardāz کسی که از عهدۀ درمان دردی یا اصلاح امری برآید؛ چارهگر.
-
ناله
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، اسم مصدر) nāle ۱. صدایی که از درد یا از سوز دل برآید؛ آواز سوزناک.۲. شکایت.
-
سعفه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: سعفَة] (پزشکی) [قدیمی] sa'fe ۱. جوشهایی که در سروصورت برآید؛ بیماری پوستی.۲. کچلی.
-
همه کاره
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عامیانه، مجاز] hamekār ۱. کسی که هر کاری از او برآید؛ آنکه به هر کاری احاطه داشته باشد؛ هرکاره.۲. [مجاز] صاحب نفوذ.
-
ازبرم
فرهنگ فارسی عمید
(قید) [قدیمی] 'azbarm = ازبر: ◻︎ از مصحف تندی و درشتی نه همانا / یک سوره برآید که تو ازبرم نداری (فتوحی: لغتنامه: ازبرم).
-
کاناز
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹ کناز، کنز› [قدیمی] kānāz قسمت انتهایی خوشۀ خرما که به شاخه چسبیده است: ◻︎ من بدان آمدم به خدمت تو / که برآید رطب ز کانازم (رودکی: ۵۲۵).
-
غنه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: غنَّة] qonne ۱. (زبانشناسی) آوازی که از بیخ لهات و بینی برآید.۲. (موسیقی) [قدیمی] تحریری از موسیقی که در هنگام غنا از خیشوم ادا شود.
-
شارق
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] [قدیمی] šāreq ۱. برآینده.۲. تابنده؛ تابان و درخشان.۳. (اسم) خورشید هنگامی که برآید؛ آفتاب.
-
سیغ
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی] siq نغز؛ نیکو؛ خوب؛ زیبا: ◻︎ برفکن برقع از آن رخسار سیغ / تا برآید آفتاب از زیر میغ (عنصری: ۳۷۰).
-
می
فرهنگ فارسی عمید
(پیشوند) mi جزء پیشین افعال که بر استمرار یاالتزام دلالت میکند: ◻︎ وگر میبرآید به نرمیّ و هوش / به تندی و خشم و درشتی مکوش (سعدی۱: ۷۴).