کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
افتادن( به جان کسی ) پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجو در متن
-
جان سپار
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [پهلوی: gyānapaspār] [قدیمی] jānsepār کسی که در راه کس دیگر از جان خود بگذرد؛ جانسپارنده؛ جانباز؛ فدایی.
-
جان کن
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی] jānkan ۱. کسی که در حال جان کندن و جان دادن است.۲. [مجاز] سختیکش: ◻︎ به یاد لعل او فرهاد جانکن / کَننده کوه را چون مرد کان کن (نظامی۲: ۲۲۹).
-
جان ستان
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) jānsetān ۱. هلاککننده؛ کُشنده: ◻︎ اوست در بزمورزم یافته نام / جانده و جانستان به تیغ و به جام (نظامی۴: ۵۴۸).۲. (اسم) [مجاز] فرشتهای که جان آدمیزادگان را میگیرد؛ عزرائیل: ◻︎ اندر عجبم ز جانستان کز چو تویی / جان بستد و از جمال تو شرم نداش...
-
شیرین
فرهنگ فارسی عمید
(صفت نسبی، منسوب به شیر) širin ۱. [مقابلِ تلخ] دارای مزۀ شیرین.۲. [مجاز] دوستداشتنی؛ خوشایند: ◻︎ مگر از هیئت شیرین تو میرفت حدیثی / نیشکر گفت کمر بستهام اینک به غلامی (سعدی۳: ۹۰۰).۳. [مجاز] زیبا۴. [مجاز] خوشسخن.۵. (قید) [مجاز] یقیناً؛ حتماً: شیری...
-
جان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: gyān] jān ۱. نیرویی که تن به آن زنده است؛ روح حیوانی.۲. روان: ◻︎ جان که آن جوهر است و در تن ماست / کس نداند که جای او به کجاست (نظامی۴: ۵۳۸)، ◻︎ جان و روان یکیست به نزدیک فیلسوف / ورچه ز راه نام دو آید روان و جان (ابوشکور: شاعران بیدی...
-
غلام
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی، جمع: غلمان] qolām ۱. برده، خواه جوان باشد، خواه پیر؛ بنده؛ اجیر.۲. (اسم، صفت) [عامیانه] مطیع؛ ارادتمند.۳. [قدیمی] پسر؛ پسر خردسال.۴. [قدیمی] پسری که موی پشت لبش سبزشده باشد.〈 غلام پست: [قدیمی] کسی که نامههای مردم را از شهری به شه...
-
جانا
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) مرکب از جان + الف ندا] jānā خطاب به کسی که مانند جان عزیز باشد؛ ای جان.
-
جان برد
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) jānbord جان بردن؛ جان بهدر بردن؛ جان در بردن؛ رهایی از مرگ: ◻︎ به جانبردِ خود هر کسی گشته شاد / کس از کشتهٴ خود نیاورد یاد (نظامی۵: ۸۴۲).
-
جان ستانی
فرهنگ فارسی عمید
(حاصل مصدر) [قدیمی] jānsetāni عمل آنکه جان کسی را میگیرد؛ جان ستاندن؛ کُشتن.
-
جان سخت
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹سختجان› jānsaxt ۱. کسی که به سختی جان بدهد.۲. [مجاز] کسی که در سختیها و مشقتها پایداری و استقامت داشته باشد.۳. [مجاز] خسیس؛ لئیم.
-
دست اندازی
فرهنگ فارسی عمید
(حاصل مصدر) [مجاز] dast[']andāzi دستدرازی و تجاوز به مال و جان کسی.
-
سخت جان
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) saxtjān ۱. آنکه به سختی جان بدهد؛ جانسخت.۲. [قدیمی، مجاز] کسی که در سختیها و بلاها پایداری و استقامت داشته باشد.۳. [قدیمی، مجاز] خسیس و ممسک.
-
جان نثار
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [فارسی. عربی] [مجاز] jānnesār ۱. کسی که جان را فدای دیگری کند؛ آنکه در راه کسی جانبازی و فداکاری کند.۲. من؛ بنده.
-
جان فشان
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹جانافشان› [قدیمی، مجاز] jānfešān کسی که جان خود را در راه کس دیگر فدا کند؛ فداکار.
-
جان کنان
فرهنگ فارسی عمید
(قید) [قدیمی] jānkanān ۱. در حال جان کندن؛ در حال احتضار.۲. [مجاز] کسی که در حال تحمل کردن سختی است.